چندین و چند سال معتقد بودم اگه به کسی فکر کنی، یه خبری از اون شخص میاد. خودش یجا یه خبری از خودش بهت میرسونه. خواسته یا ناخواسته. عمدی یا غیر عمدی.چون این اتفاق رو چندبار تجربه کردم، به این موضوع مومنتر شدم.اما چند شب پیش به این یقین رسیدم که همهی اینا برای گول زدن خودم بوده. برای دیدن معجزه...نمیدونم چرا چند روزه بوی تنت این اطراف پخش شده. از چند کیلومتری اینجا رد شدی که باد بوی تو رو آورده سمت من. اینکه انگار نزدیکتر از سالهای قبل هستی.بگذریم... اینم توهمه....

قدم زدنهای بهاریِ من و تو.... https://youtu.be/9FmprMRIKdc?si=8logQnV0M44zQNuQ

دل نــهادم بــه صـبــوری... چرا نیستی؟ چرا یه اتفاق خوب نمیفته؟!

بیحرکت و بیانگیزه. این زندگی کردن توی گذشته آخرش کار دستم میده.

بــیا تا حــالِ یکدیگر بدانیم، مـرادِ هــم بجوییم ار توانیــم

که میبینم که این دشــتِ مـشوّش، چــراگاهـی ندارد خُــرم و خَوش

فارغ از جنــسیت، اینکه بدونی آدمــها بعضی جاها، بعضی روزا به یادت هستن حسِ خوبیه. فراموش شــدن وحشتناکه. احساس میکنم فرامــوش شدم. هر روز ترسهام دارن بیشتر میشن. روزای گـذشــته چه خوب چه بد دیگه برنمیگردن. مث خیلی از آدمهایی که نه تنها کنارم نیستن، که حتی هیچ خبری ازم نمیگیرن. مقصر کیه؟ شرایط زندگی؟ رشد و تکامل؟ خودِ من؟ عوض شدنِ دنیا و آدمهاش؟ تــهــران برای من غریبتر از هرجای دیگهای روی زمین شده.

همهش به این فکر میکنم اگه بودی چیکارا میکردیم. چقدر از درون خوشحال بودم وقتایی که نزدیک خونهم بودی. به تو بــند بود نفَســم....

بـیتــــابه ایـن دلِ مـن، نمیــدونم که بمــونم یا بــرم
ای کــاش میشد باور کنــم به عشــقِ تو که بمــونه اینجا دِلـم